het geschreven woord

Stemmingmakerij

Het schijnt dat politici zich niet aan de feiten hoeven te houden. Een mening is genoeg. Narekenen doen we niet. Twijfelen is een zwakte.
Dat maakt van de leugen een mening. En van mening veranderen een teken van kracht.
– problemen zijn er niet om op te lossen maar om gelijkgestemden te vinden
- om het land groot te maken gaan het eerst verdelen
- om zoveel mogelijk volgelingen te krijgen maken we de drempel zo laag mogelijk,
Dom is het nieuwe slim.
Kortom, ons nieuwe geloof. Als je het zeker weet is het namelijk ook waar.
Het is niet zo erg dat religies leeglopen maar dat men dan een betrekking zoekt als politicus maakt het besturen van een land wel lastig.
Ik geloof ook wel eens wat. Maar goed-gelovig is geen talent.

Hans HogenboomStemmingmakerij
meer

Armoe

Met twee partijen lijkt het vanzelfsprekend op een tweedeling. De goeden en de slechten. Voorheen nog voorzien van een hogere macht waar je eenvoudig je gelijk uit kon halen. With God on Our Side, nietwaar. Nu moet je het gelijk bij elkaar halen.
Vroeger hadden we niet meer nodig dan een bar, de duivenvereeniging of de voetbalclub. Maar ja, een tapje kost al snel een euro of wat en een kratje bier bij de Supermakt geen drol. Toen noemde we de tweedeling nog gewoon een gesprek.
Gelukkig zijn daar de omstandigheden: als je voorzien bent van een breedband verbinding en bekend bent met sociale media vind je altijd vrienden. Lekker mopperen op Silvana. Of anders brengt Zwarte Piet ons wel bij elkaar.
Of, iets meer beladen en dus voor de echt dapperen, het Nationalisme, de KKK, of andere duistere samenzweringen. Ik wordt gehoord dus ik besta. En ik lees toch dat ik gelijk heb dus ik heb gelijk.
Het is eenzaamheid. Je moet je wel aansluiten en afzetten tegen de rest anders verdwijn je.
Vanzelfsprekend zijn er dan ook lui die niet te beroerd zijn om als vlag de dienen. Een miljardair met een ego zo groot dat hij dit alleen maar kan bergen in Het Witte Huis of een liberaal die, gestuurd door een koloniale Opa, altijd wel een minderheid vind om naar beneden te kunnen trappen. Voorwaarde is wel dat men Narcist is. Je moet het wel onvoorwaardelijk van jezelf houden als Vlag. (wat overigens niet iedereen lukt die dat probeert. Je ziet die jongen van de VVD twijfelen.)
En hop, we kunnen ons aansluiten bij een nieuwe club en we kunnen onze hobby houden. Tegelijkertijd maken we America Great..Again of Nederland, whatever.
Het is altijd een kwestie van budget.
Het is al eeuwen zo…de roep om Oranje als we het zelf niet meer weten. In Nederland en nu weer in VS. Het volk mort en zoekt naar schuldigen. Angst verdeelt het land en blijkt een uiterst commercieel gereedschap te zijn. Voed het monster met waandenkbeelden en het groeit. Samen met de bankrekeningen. En nu is het monster los.
In de vorm van een nieuwe President. Een man van in de 70 die een heel leven mee neemt. Met de waarheden opgebouwd in een tijd van optimisme en vooruitgang. Op en door de puinhopen van een wereldoorlog. Deze man zal alles behalve oplossingen aandragen voor de problemen die zijn ontstaan door dit ongebreidelde zoeken naar Meer.
Meer ten koste van wat en wie. Samen met de president worden dan ook de slachtoffers gekozen. Over wiens rug.
Amerika is een koloniale staat. Al jaren. Zoek of verzin een conflict ergens en verdien er aan.
Het lijkt er nu op dat men daar geen zin meer in heeft. De wereld zoekt het maar uit, is de houding. 
De opbrengst van al dat koloniale gedonder werd dan ook slecht verdeeld.
Maar wat nu. Wie gaat het gelach nu betalen?
Het volk…en het volk mort.
Angst bleek weer eens een slechte raadgever.

Hans HogenboomArmoe
meer

Piet

Het blijft een vreemde discussie; traditie tegenover racisme. Traditioneel mochten we racistisch zijn, dat was nu eenmaal zo, daar is het een traditie voor.
Aan de andere kant: ”waarom loopt deze multiculturele samenleving eens per jaar deze bespottelijke uitingen van racisme te etaleren: Zwart geschilderde mannen met rode lippen, ringen in hun oor en een page kostuum.”
Een beetje zoals Sjimmie (“chimney”) er uit zag. Vriendje van Sjors. De tekenaar heette Frans Piët, Whats in a name, nietwaar.
De Piet uit het Sinterklaas feest is een duister figuur. Iemand die Sinterklaas de mogelijkheid gaf om steeds meer de kindervriend te worden die hij nu is. Voor hij deze duistere knecht kreeg was Sint zelf de boeman. Hoe moest je anders die verrekte kinderen een beetje in het spoor houden. Maar Sint werd door de jaren al maar aardiger en daardoor onbeduidender dus moet er een afschrikwekkend wezen naast gezet worden. Wat beter dan een zwarte man… In de ogen van 19e eeuwse polderbewoners een fantasie figuur. In Oosterijk werd dit een soort duivel: Krampus. De Sint beloond en de Piet /Krampus straft.
Maar hoe lollig is dat, je kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Normen veranderen, je mag ze tegenwoordig niet eens meer slaan!
Dus werd Piet een lolbroek, dankzij Piet Römer en consorten (what’s in a name). En mochten we van hem gaan houden, hoe kan je dat nu racistisch noemen.
“Ik hou toch van hem. Onvoorwaardelijk, zoals hij is. Dikke lippen en al. En nu moet hij er uit gaan zien als mijn buurman die in een garage werkt? Vegen op zijn gezicht?”
We zijn te laat, de boeman Piet, die hufter die kinderen in zakken stopte, ze mee nam naar, godbetere, Spanje, die hadden we zo af kunnen schaffen. Het land uit met die hufter.
Maar ja, niemand heeft echt de regie over het feest. Of het moet de middenstand zijn, samen met het Sinterklaas journaal. Maar deze vinden van zichzelf dat zij juist naar de samenleving kijken. Maar van een samenleving is inmiddels een sprake meer. Stellingen zijn betrokken.
Ik geloof overigens niets van de stelling dat het iets met de slavernij van doen heeft. Niet eens in de knecht- baas verhouding van Sinterklaas -Zwarte Piet.
Het zijn, net zoals Kuifje en Kapitein Haddock twee kanten van 1 persoon. Wat hou je nu over als je de Piet weg haalt, Sint wordt eenzaam, gaat steeds meer van zijn eigen snoepgoed opeten omdat hij een distributie probleem krijgt en veranderd in die vette Kerstman.
Dat wil overigens niet zeggen dat het niet als dusdanig ervaren kan worden. Dat je niet ieder jaar weer geconfronteerd wit worden met deze 19e eeuwse zottigheid, een zwarte man als donkere kant van De Goed Witte Heiligman. Nu maar eens een ander.
De Piet is vanaf nu geen zwarte man meer maar een soort smurf.. de pakjes smurfpiet, de paarden smurfpiet. Blauw dus, een state of mind die wel past bij December.
Haddock is ook regelmatig blauw.

Hans HogenboomPiet
meer

referendom

Engeland heeft van oudsher een meerderwaardigheidscomplex. The Great British Empire zit diep. Maar men had dan ook een duidelijke identiteit. Superieur en beschaafd. En een Door God Geschonken taak. Zo’n beetje als Amerika de laatste 60 jaar. Krijg dat er maar eens uit.
Maar Engeland heeft ook humor. En zelfspot. Maar de humor en de zelfspot zijn wapens geworden. Little Britain bestaat echt. Het maakt ze voor een deel onkwetsbaar. Zo kan je altijd in jezelf blijven geloven.
Dit heet arrogant.
De buitenlander is bij definitie suspect. Alleen handig als afzetmarkt.
En dan komt het tuig. De intriganten. Stellen zich op als leider en beginnen met verdeeldheid zaaien. Feiten tellen niet alleen sentimenten worden ingezet.
Fluisterend door de menigte maar nooit voorop lopend. Geen leden, graag. Dat beperkt alleen maar. Kunnen we nooit meer inconsequent zijn. Trump, Wilders en andere hufters zijn vooral tegen. Nooit voor. Soms ook tegen zichzelf. Soms links, soms rechts. Maar altijd muren en slotgrachten aan het bouwen. Altijd op de rem en een blik op een fantasievol verleden.
Europa heeft zat van dit soort lui. Daar kan men er wel wat van missen.
Maar het tuig heeft er een wapen bij. Het referendom. Verzamel het gepeupel door ze een ja en nee vraag voor te houden. Nee is tegen, ja is vaak iets genuanceerder en ingewikkelder. Tja….

Hans Hogenboomreferendom
meer

Ons soort..

Ik was hier nog geen jaar op het eiland en was al regelmatig tegen dit gedachtengoed aangelopen: ach ja, die Antillianen…lui, onbetrouwbaar, raar taaltje, etc. Je kent dat wel.

In Nederland hoorde je dat niet zo vaak. Ja, verkeerde moppen over Turken, Marokkanen, Rijpweteringers (een dorpje verderop). Maar Nederland is soort bij soort.

En ons soort maakt geen foute grappen.

Ons soort respecteert de ander. Ook al eet hij raar, stinkt hij een beetje en gaat hij nogal overspannen om met zijn religie. Maar misschien hebben we wel geen gelijk…

En die twijfel laat ons nog eens kijken. Misschien is het wel heel gezellig om die ander toe te laten. Om eens samen te eten, om eens op bezoek te gaan.

Curaçao is een multiculturele samenleving. Sterker nog, binnen de culturen vindt men zowaar weer verschillende culturen. Zoals daar zijn: de Slagboom cultuur, Het gelijk van de eigen portomonee-cultuur, de cultuur cultuur en de Oh wat is Curaçao mooi maar wat gaat men er slecht mee om-cultuur.

En dan heb ik het alleen nog maar over de ex-Europese Nederlanders. Soms er voor doorgeleerd, soms straatwijs. Maar allemaal een plekje onder de Zon.

Deze subcultuurtjes is natuurlijk smullen voor een tv makertje. Zet er een camera op, knip een beetje de verstandige opmerkingen eruit en voila… een hufterig volkje wat niet alleen misbruik maakt maar daar ook nog eens een foute mening op na houdt. Zie je wel, zegt het verzuurde Nederland. Zie je wel zegt het verzuurde Curaçao. Ik zeg het je: het blijven kolonialen.

Zo dan..

Hans HogenboomOns soort..
meer

Curaçao is op zoek

Op zoek naar een nieuwe identiteit. Op zoek naar nieuwe zekerheden.
Op zoek naar de Toerist.
Het is een eerste stap.
We zijn voorzichtig afscheid aan het nemen en toe aan een nieuwe fase. Maar zo ongelooflijk voorzichtig dat het lijkt of we helemaal niet meer bewegen.
Afscheid nemen van onze industrie, afscheid nemen van de offshore, afscheid nemen van God en gebod. Maar wat dan? Het Toerisme!
Onze toerist zou een een avontuurlijk ingestelde wereldburger moeten zijn met een dikke portemonnee maar voorlopig krijgen een koopjesjager die genoeg heeft aan een kroket en een biertje.
Tja, de tijden zitten ook niet mee. Banken zijn weer kluizen aan het worden en het geld wordt schaars. De wereldburger eet hamburgers.
Maar waren we wel klaar voor die wereldburger? Hiatt leek toch een aardig onderkomen. Jacob transformeerde met tegenwind een oude stadswijk naar een Caribische fantasie en onze Dushi Hende is in training.
Maar we weifelen…
De industrie stinkt als vanouds en een homofobe politicus doet ook haar stinkende best. Onderwijs kampt met tekorten en justitie met van alles.
Maar een volgende stap is ook moeilijk. Voor dat je weet glij je uit. Verliezen we het vrolijke anarchisme en moeten we gaan voldoen.
Voldoen aan de richtlijnen. Voldoen aan de cijfers. En het lege flesje weer netjes inleveren.
“Kunnen we het niet gewoon zo laten? Al die betweters willen uiteindelijk toch maar één ding.”
Zo vinden we allemaal weleens wat. Niet altijd wat we zoeken, overigens.
Maar als Moeder het niet kan vinden is het echt zoek.
Las ik laatst.
Hans HogenboomCuraçao is op zoek
meer