Joep 1953 – 2025
Mijn boomerbroers hebben me muzikaal opgevoed. Jos kocht de Beatles, Aad een bak vol prachtige singeltjes en Tom trof me recht in het hart met Let it Bleed van de Stones.
Joep en ik begonnen onze eigen afdeling. Van 10cc tot ELO. Muziek die nooit echt afscheid had genomen van die jaren 60. De muziek die Joep altijd blij maakte.
De Amigos de Musica onder vrienden, op de radio en de muziekpers voedde me verder op maar het anker ligt nog altijd in die jaren.
Joep bleef trouw aan de jaren 60. Middels router antennes en later het internet zocht hij overal naar deze echte muziek. Altijd fijn om een Kinks nummer te horen bij Jos en Joep. Deze muziek was geen herininering, het bracht ons niet terug naar een betere tijd. Het was geen nostalgie, het was vooral nooit beter gedaan. En nu brengt deze muziek ook Joep weer terug.
Er is niet echt veel veranderd, een ingezonden brief uit de Katholieke illustratie
De verkiezingen zijn voorbij en wat is het resultaat? Er tekent zich een algemene vernieuwing af, wat inhoudt dat de vijf grote partijen het begin van het einde tegemoet gaan, indien ze geen radicale maatregelen nemen. De Boerenpartij blijkt een produkt van een fatale maatschappelijke ontwikkeling. Dit nihilisme is een bundeling van kiezers, die protesteren tegen alles wat er nu nog is. Als er een nieuwe, positieve partij komt, geven ze hun stem daaraan. Feit is echter dat regeren zo moeilijk wordt. In het Europa van morgen, waarin straks Engeland en misschien Spanje worden opgenomen, dient de binnenlandse politiek krachtig te zijn en één geheel te vormen. Als eis stel ik dat u mijn naam en adres niet vermeldt, doch onder deze causerie gewoon zet
Een abonnee
ouwe meuk
Nostalgie is niet meer wat het geweest is
Boomers hebben alles al. Huizen, spaargeld, boekenkasten vol herinneringen, kleinkinderen en zolders vol rotzooi.
Maar geen eigen tijdschrift. De BoomerBode gaat dit gat vullen met schouderklopjes en goede raad. Want wie leest er nog een tijdschrift (behalve een Boomer).
- Je hoeft niet meer te veranderen, dat heb je al teveel moeten doen.
- Als het niet bevalt mag je gerust klagen.
- Vroeger was inderdaad alles beter.
- Vertrouw niemand onder de dertig.
- De muziek was veel beter, toen.
- Word is inderdaad een kutprogramma.
- Wij hebben er anders hard voor moeten werken.
- Als je vergeten bent wat je in deze kamer komt doen was het niet van belang.
karin is geen boomer
LATEN WE EVEN GENERALISEREN:
We hadden de zwijgende generatie, de babyboom, de Xers, de Millennials, de GenZ, de Alpha en de Beta. Allemaal binnen een bepaald tijdsbestek geboren zodat de gezamenlijke ervaringen binnen de generatie het karakter bepaald. Soms gevormd door oorlog of de opkomst van de TV, internet, economische crisis of iets cultureels bijvoorbeeld muziek of films.
Maar tussen de Boomers en de X-ers zit een gat. De babyboom nam af ergens in de jaren 50. Geboren in de tweede helft van de jaren 50 tot ergens in de jaren 60 zit een groep die de wereld anders aantrof dan de Boomers. De groei was er inmiddels een beetje uit, de oliecrisis diende zich aan, de hippie was in de mist verdwenen en punk en disco diende zich aan.
Aan het werk, als dat er al was. Ze worden ook wel de generatie Jones genoemd of de verloren generatie. De bofkonten, dus. Voor de helft analoog en de andere helft digitaal. De net te laat en net te vroeg generatie.
MAAR WIJ ZIJN GEEN BOOMERS, OK?
Ook al wonen we tegenwoordig in een levensloop bestendige woning.
HANS KIJKT OM
De jaren 60. Ik was 2 jaar toen het begon en 12 toen het voorbij was. In Ons Dorp begonnen de jaren 60 ergens in de jaren 70. Dat maakte mij alsnog een kind van de jaren 60.
De ontkerkelijking zette door, zo ook de ontzuiling. We hadden onderwijzers die nog in de jaren 50 verbleven of alvast aan de jaren 70 waren begonnen. Kinderen werden steeds minder een verlengstuk van hun ouders. Sommigen schopten het zelfs tot individu.
Het was optimisme alom. Nederland werd net iets minder burgerlijk. De televisie, de Noordzee zenders, zelfs de commercie stond in dienst van de emancipatie. Kom daar nu nog maar eens om.
Deze generatie had een collectieve vijand: vertrouw niemand boven de 30. Met zijn allen tegen de grijze uniformiteit. Zo had iedereen lange haren en een spijkerbroek en iedereen werd een individu (I’m not).
Maar nu die andere jaren 60. Lang niet iedereen met lange haren was een hippie. Er moest gewerkt worden. De jeugd kreeg zijn eigen jeugdloon en bij gebrek aan handen importeerden men deze wel uit zonnige oorden. Dat zou die Bonden leren, met hun looneisen. De gelukzoekers heten toen nog Gast-arbeiders.
De koloniën werden langzaam zelfstandig en onze cultuur werd verrijkt met allerlei minderheden en ondertussen werkte de huisvrouw gewoon door en hield de Man zoveel mogelijk tevreden.
Zo werd de Toestand in de Wereld weer verklaard door JCE Hogenboom.
onze kerstwens, met dank aan Anton Pieck, de vader van de echte kerstkaart.
ingezonden brieven: uit de Katholieke Illustratie 1967
afhouden die boot!
Degradeer uw en ons blad alstublieft niet door er het zoveelste damesblad van te maken. Als de dames, bepaalde dames met zakelijke inslag wel te verstaan, uw vinger te pakken hebben, hebben ze binnen de kortste tijd u en de K.I. met huid en haar ingepalmd. Dus: afhouden die boot!
ingezonden brieven
Wat Waren We Jong
We dachten toen natuurlijk niet na over generaties of tijdperkindelingen. We waren gewoon… jong. Jong op een manier die alleen achteraf echt te begrijpen is. Als ik tegenwoordig The Beatles hoor, of Boudewijn de Groot, dan voel ik de echo van die vrijheid die we toen als vanzelfsprekend aannamen. Je hoefde maar een transistor-radio tegen je oor te drukken en de wereld ging open. Radio Veronica kraakte meer dan dat ’ie klonk, maar wij vonden dat geen enkel probleem — we hadden geen perfectie nodig, we hadden muziek!
We waren rommelig, optimistisch, onstuimig. We hadden dromen die groter waren dan onze portemonnee, maar dat hinderde ons niets.
Als je jong bent, is de wereld een jas die altijd past.
En nu? één liedje is nog steeds genoeg om terug te gaan.
Eén refrein en hup, je staat weer op dat schoolplein, of in dat buurthuis, of in dat weiland waar de muziek harder was dan de zorgen.
De jaren ’60 liggen inmiddels verder achter ons dan wij toen vooruit konden kijken. Maar ze reizen mee. In de melodieën, in de herinneringen, in die kleine vonk die je voelt wanneer een plaat begint.
We waren jong. En wat fijn dat we dat nooit helemaal kwijtgeraakt zijn.
Chat GTP, adres onbekend
EEN FIJNE BOOMERAFLEVERING
Iets van vroeger
Het moet vroeger wel beter geweest zijn. Vergrijzend Nederland heeft vooral veel verleden. Een beetje navelstaren en bang om een stap vooruit te nemen. Ook Noborder is voorzichtiger. Welkom bij dit ouwe lullen lijstje. Waar wordt er nog gekaart, waar wordt er nog gerookt….
ouwe meuk
Nostalgie is niet meer wat het geweest is
Boomers hebben alles al. Huizen, spaargeld, boekenkasten vol herinneringen, kleinkinderen en zolders vol rotzooi.
Maar geen eigen tijdschrift. De BoomerBode gaat dit gat vullen met schouderklopjes en goede raad. Want wie leest er nog een tijdschrift (behalve een Boomer).
- Je hoeft niet meer te veranderen, dat heb je al teveel moeten doen
- Als het niet bevalt mag je gerust klagen.
- Vroeger was inderdaad alles beter.
- Vertrouw niemand onder de dertig
- De muziek was veel beter, toen
- Word is inderdaad een kutprogramma
- Wij hebben er anders hard voor moeten werken
- Als je vergeten bent wat je in deze kamer komt doen was het niet van belang.
karin is geen boomer
LATEN WE EVEN GENERALISEREN:
We hadden de zwijgende generatie, de babyboom, de Xers, de Millennials, de GenZ, de Alpha en de Beta. Allemaal binnen een bepaald tijdsbestek geboren zodat de gezamenlijke ervaringen binnen de generatie het karakter bepaald. Soms gevormd door oorlog of de opkomst van de TV, internet, economische crisis of iets cultureels bijvoorbeeld muziek of films.
Maar tussen de Boomers en de X-ers zit een gat. De babyboom nam af ergens in de jaren 50. Geboren in de tweede helft van de jaren 50 tot ergens in de jaren 60 zit een groep die de wereld anders aantrof dan de Boomers. De groei was er inmiddels een beetje uit, de oliecrisis diende zich aan, de hippie was in de mist verdwenen en punk en disco diende zich aan.
Aan het werk, als dat er al was. Ze worden ook wel de generatie Jones genoemd of de verloren generatie. De bofkonten, dus. Voor de helft analoog en de andere helft digitaal. De net te laat en net te vroeg generatie.
MAAR WIJ ZIJN GEEN BOOMERS, OK?
Ook al wonen we tegenwoordig in een levensloop bestendige woning.
Joep 1953 – 2025
Mijn boomerbroers hebben me muzikaal opgevoed. Jos kocht de Beatles, Aad een bak vol prachtige singeltjes en Tom trof me recht in het hart met Let it Bleed van de Stones.
Joep en ik begonnen onze eigen afdeling. Van 10cc tot ELO. Muziek die nooit echt afscheid had genomen van die jaren 60. De muziek die Joep altijd blij maakte.
De Amigos de Musica onder vrienden, op de radio en de muziekpers voedde me verder op maar het anker ligt nog altijd in die jaren.
Joep bleef trouw aan de jaren 60. Middels router antennes en later het internet zocht hij overal naar deze echte muziek. Altijd fijn om een Kinks nummer te horen bij Jos en Joep. Deze muziek was geen herininering, het bracht ons niet terug naar een betere tijd. Het was geen nostalgie, het was vooral nooit beter gedaan. En nu brengt deze muziek ook Joep weer terug.
HANS KIJKT OM
De jaren 60. Ik was 2 jaar toen het begon en 12 toen het voorbij was. In Ons Dorp begonnen de jaren 60 ergens in de jaren 70. Dat maakte mij alsnog een kind van de jaren 60.
De ontkerkelijking zette door, zo ook de ontzuiling. We hadden onderwijzers die nog in de jaren 50 verbleven of alvast aan de jaren 70 waren begonnen. Kinderen werden steeds minder een verlengstuk van hun ouders. Sommigen schopten het zelfs tot individu.
Het was optimisme alom. Nederland werd net iets minder burgerlijk. De televisie, de Noordzee zenders, zelfs de commercie stond in dienst van de emancipatie. Kom daar nu nog maar eens om.
Deze generatie had een collectieve vijand: vertrouw niemand boven de 30. Met zijn allen tegen de grijze uniformiteit. Zo had iedereen lange haren en een spijkerbroek en iedereen werd een individu (I’m not).
Maar nu die andere jaren 60. Lang niet iedereen met lange haren was een hippie. Er moest gewerkt worden. De jeugd kreeg zijn eigen jeugdloon en bij gebrek aan handen importeerden men deze wel uit zonnige oorden. Dat zou die Bonden leren, met hun looneisen. De gelukzoekers heten toen nog Gast-arbeiders.
De koloniën werden langzaam zelfstandig en onze cultuur werd verrijkt met allerlei minderheden en ondertussen werkte de huisvrouw gewoon door en hield de Man zoveel mogelijk tevreden.
Zo werd de Toestand in de Wereld weer verklaard door JCE Hogenboom.
er is niet echt veel veranderd, een ingezonden brief uit de Katholieke illustratie
De verkiezingen zijn voorbij en wat is het resultaat? Er tekent zich een algemene vernieuwing af, wat inhoudt dat de vijf grote partijen het begin van het einde tegemoet gaan, indien ze geen radicale maatregelen nemen. De Boerenpartij blijkt een produkt van een fatale maatschappelijke ontwikkeling. Dit nihilisme is een bundeling van kiezers, die protesteren tegen alles wat er nu nog is. Als er een nieuwe, positieve partij komt, geven ze hun stem daaraan. Feit is echter dat regeren zo moeilijk wordt. In het Europa van morgen, waarin straks Engeland en misschien Spanje worden opgenomen, dient de binnenlandse politiek krachtig te zijn en één geheel te vormen. Als eis stel ik dat u mijn naam en adres niet vermeldt, doch onder deze causerie gewoon zet
Een abonnee
ingezonden brieven
Wat Waren We Jong
We dachten toen natuurlijk niet na over generaties of tijdperkindelingen. We waren gewoon… jong. Jong op een manier die alleen achteraf echt te begrijpen is. Als ik tegenwoordig The Beatles hoor, of Boudewijn de Groot, dan voel ik de echo van die vrijheid die we toen als vanzelfsprekend aannamen. Je hoefde maar een transistor-radio tegen je oor te drukken en de wereld ging open. Radio Veronica kraakte meer dan dat ’ie klonk, maar wij vonden dat geen enkel probleem — we hadden geen perfectie nodig, we hadden muziek!
We waren rommelig, optimistisch, onstuimig. We hadden dromen die groter waren dan onze portemonnee, maar dat hinderde ons niets.
Als je jong bent, is de wereld een jas die altijd past.
En nu? één liedje is nog steeds genoeg om terug te gaan.
Eén refrein en hup, je staat weer op dat schoolplein, of in dat buurthuis, of in dat weiland waar de muziek harder was dan de zorgen.
De jaren ’60 liggen inmiddels verder achter ons dan wij toen vooruit konden kijken. Maar ze reizen mee. In de melodieën, in de herinneringen, in die kleine vonk die je voelt wanneer een plaat begint.
We waren jong. En wat fijn dat we dat nooit helemaal kwijtgeraakt zijn.
Chat GTP, adres onbekend
ingezonden brieven: uit de Katholieke Illustratie 1967
Afhouden die boot
Degradeer uw en ons blad alstublieft niet door er het zoveelste damesblad van te maken. Als de dames, bepaalde dames met zakelijke inslag wel te verstaan, uw vinger te pakken hebben, hebben ze binnen de kortste tijd u en de K.I. met huid en haar ingepalmd. Dus: afhouden die boot!
onze kerstwens, met dank aan Anton Pieck, de vader van de echte kerstkaart.